Travel Journal

Van de haaien in Mosselbay naar de robben in Plettenbergbaai

(Tuesday 16 February 2010) by Steven en Dominique
11 februari tot en met 15 februari

Niet voor mietjes!

In Mosselbay hadden we de Shark Cage Diving geboekt. Alleen kan het weer hier nogal eens omslaan, zo gingen we van in de 40 graden naar 23 met heel veel wind en een beetje regen. We wilden er natuurlijk wel van kunnen genieten en ook mooie foto's maken. We hebben afgezegd en we wilden graag de volgende dag mee, maar helaas door de harde wind zouden ze dan niet gaan. Omdat we niet zeker weten of we verder op aan de kust nog meer kansen zouden krijgen, hebben we maar een extra nachtje doorgebracht op de gezellige “60+” camping. Het lijkt hier af en toe wel senioren vakantie. We passen ons dan ook maar goed aan het tempo aan! Zo staan we meestal tussen half en acht uur op en doen er dan vervolgens 2 uur over om aan te kleden en te ontbijten... Het wordt hier rond 8 uur 's avonds weer donker, maar dat geeft niet aangezien we rond 10 uur het dakbedje weer opzoeken.

DSC01086.JPG
Op vrijdag meldden we ons bij White Shark Africa voor dit spannende avontuur. Hoe groot zouden de haaien zijn? Hoeveel zouden we er zien? Hoe groot is de kooi waarmee je het water ingaat? Gaat die helemaal onder water? Iets wat we allemaal aan het einde van de trip zouden weten!
Met ongeveer nog 15 anderen op een klein bootje vertrokken we na een welkomstpraatje. De wind was (vroeger dan verwacht) flink aangewakkerd en zorgde voor aardige golfen. Het leek me (en anderen) nog wel mee te vallen, maar eenmaal op zee bleken ze toch wat hoger. Soms verdween het bootje tussen de golven van ruim 3 meter hoog... Wij blij dat we anti-zeeziek-pilletjes hadden ingenomen! De heenweg vond ik nog wel meevallen, want we hadden de golven en de wind in onze rug. Onderweg kwam plots een groep dolfijnen even langs. Do zag er zelfs eentje boven het water uitspringen.

Dat niet iedereen een pilletje had ingenomen bleek al snel. Bijna de helft werd uiteindelijk zeeziek... Zeker nadat de boot op locatie was gekomen en de neus de golven draaide! Dat leverde een enorm geschommel op! Do en ik hielden ons gelukkig goed, maar comfortabel was iets anders. De kapitein wou toch even afwachten of de wind niet zou gaan liggen en besloot te kijken of er wat haaien in de buurt waren door ze te lokken met een soepje van visseningewanden en zeewater (jummie). Dit kunnen de haaien tot 6 kilometer weg ruiken! Ik dacht bijna dat we beter terug konden gaan, toen er iemand riep “shark!”. Ze hadden inmiddels een een enorme vissenkop aan een stuk touw geknoopt en daar kwam de haai op af. Ik zag 'm nog steeds niet, maar plots was daar de onmiskenbare neus, oog en een enorme hoeveelheid tanden boven het water! De haai probeerde de vissenkop te pakken, maar iemand trok aan het touw, waardoor die heel dicht bij de boot kwam. Daar stonden wij heel dichtbij ons heel goed vast te houden aan de schommelde boot. We konden de haai erg goed zien in het heldere water. Wow, wat een mooie en enge dieren zijn dat toch. Deze was ongeveer 2m lang en nog maar een jonkie van 1 jaar oud!

DSC01246.JPG
Niet lang daarna was er een tweede die met veel spektakel uit het water omhoog kwam. Je ziet dan eerst zijn enorme bek met al die tanden, voordat die de vissenkop pakt. Hij had 'm wel te pakken en sloeg daarna met z'n staart in het water en tegen de boot. Ik (Steven) kreeg een plens water over me heen, omdat ik er natuurlijk weer met me snufferd boven op stond. Deze haai was weer wat groter (ongeveer 2,5m). De haaien bleven steeds in de buurt en kwamen vaak in de buurt van de vissenkop. We hebben er heel veel foto's van kunnen maken al was dat door de golven erg lastig.

Inmiddels was de wind iets gaan liggen en de golven minder hoog, maar nog steeds niet zo dat je je niet meer hoefde vast te houden. Men besloot om de kooi alsnog in het water te laten. Deze lieten ze in het water zakken en maakten ze aan de zijkant van de boot vast. Hij was voorzien van eigen drijvers en bleef met de bovenkant zo'n 50cm boven het water. Vanaf de boot kon je jezelf er in laten zakken. Ik zit met de eerste groep in de kooi en dat was wel erg spannend. Je ligt in het water en houd je vast aan een kooi die verschrikkelijk op en neer gaat. Waar laat je je handen en voeten, ze kunnen namelijk makkelijk door de mazen van de kooi! Veel tijd om na te denken was er niet, van boven werd geroepen wanneer de haai bij het aas was en dan dook je onder een keek je tussen de spijlen door naar een haai die op minder dan 2 meter langs je zwemt! Nu ik dit zo op schrijf vind ik het weer enger dan op dat moment zelf. Het was een beetje surrealistisch en het zal ook wel de adrenaline geweest zijn. Maar het blijft zo'n gaaf gezicht als je zo'n enorme vis uit de diepte op je af ziet komen. Soms kwamen ze heel dichtbij de kooi en een keer beet hij in de camera van mijn buurman! Goed die handen binnenboord houden dus!

Een keer kwam er plots een 3m lange uit de diepte vlak naast de kooi, greep de vissenkop en ramde de kooi met z'n staart. Later hoorde ik van Do dat de man die het beet vast had, bijna overboord viel en dat de reling waar het touw aan vast zat werd weggedrukt in de boot. Daar zat nu dus een mooi gat om voet van de reling... Soms bijten ze in de hoek van de boot of zelfs in de motor. Ze zijn erg nieuwsgierig en op zoek naar iets wat ze kunnen eten. Geen lieverdjes dus!

Dominique ging met de groep mee en gelukkig voor haar was de zee en de haaien ook, weer iets rustiger geworden. De haaien kwamen nu vaak wat langzamer langs de kooi en zo kon ze ze goed zien. Ze vond het ook erg mooi, maar vond de kooi enger de haaien.

Wilderness

P1010425.JPG
Na de adrenalinetour vonden we het tijd voor iets meer rust. Dat vonden we in Wilderness, een klein plaatsje in een natuurgebied met meren, bergen, bossen en rivieren. De camping lag aan de rivier en was erg mooi en rustig. Vanaf de camping hebben we een kanotochtje gemaakt naar een waterval toe. Op dit moment is het erg droog en er staat dus ook weinig water in de rivier en de waterval was een Mannekepisstraaltje... Maar het bos is nog groen en dichtbegroeid, veel hoge bomen en leuke dieren. Zo hebben we het Rockdassie (een soort grote rotshamster) en de Giant Kingfisher gespot! Die laatste is dus echt een reuze IJsvogel (iets van 40cm) maar zwart/wit gekleurd. Een ander soort die we gezien hebben was de Pied Kingfisher.



Valentijnsdag

DSC01334.JPG
De dag begon met het zien van de Knysna Lourie (of Turaco). Een vogel die hier op alle foldertjes staat afgebeeld. Een erg mooie groene vogel met een kuifje op z'n kop en in vlucht heeft ie felrode vleugels. Het was erg lastig om 'm op de foto te krijgen, maar na 10 minuten is het toch gelukt.

Het is dat Dominique zo attent en lief is, want anders had ik nooit geweten dat het de dag van Valentijn was... Tijdens een bloed hete wandeling, kreeg ik op een mooi uitzichtpunt een heel lief kaartje. Hoe ze dat zo stiekum geregeld heeft weet ik niet, want we zijn namelijk altijd samen...



Plettenbergbaai

Na 2 dagen Wilderness trokken we verder richting Plettenbergbaai. We namen een touristische route langs het mooie Knysna en over een dirtroad door de beboste bergen. Soms voel je je hier echt James Bond, met een mooie auto over stoere hobbelweggetjes door de bergen scheuren. Het hobbelt soms echt heel erg, waardoor je dan ook, “shaken but not stirred” bent aan het eind van zo'n weg... Een welkome stop is dan ook een enorm grote dikke “stinkhoutboom”. Deze stinkt niet, in tegenstelling tot de “Melkhoutboom” (soms gaat er wat mis met de benoeming van bomen denk ik...). Deze ruikt naar gedroogde worst en de ober van een restaurant, waar we vroegen wat die lucht toch was, vond ze vooral 's ochtends lekker fris ruiken..... nou ja, rare mensen die Afrikanen....
Maar dat is dan weer niet zo gek als je de grote hoeveelheden vlees in de schappen van de supermarkten ziet liggen. Man, je kunt bijna een complete koe verpakt in folie mee nemen...
In Plettenbergbaai bleek al dat er een mooie plekjes geen gebrek is hier, we hebben een camping gevonden aan een lagune, vlak achter de duinen.

Robberg

DSC01415.JPG
Gisteren hebben we een wandeling gemaakt over het schiereiland Robberg. We begonnen bij een interessante archeologische vindplaats in een grot. Deze was nog niet veel veranderd sinds ze hem aantroffen. Je kon hier een kijkje nemen onder de grond. Dit bleek een dikke laag van schelpen, botten en attributen te zijn die de bewoners hadden achtergelaten.
Daarna bleek dat de wandelroute meer een klauterpartij over rotsen langs de woeste zee was. Dit “pad” leidde ons naar een schitterend uitkijkpunt en een verlaten strand met aan twee zijden een groene heldere zee. Via het strand kwam je op een schiereiland met rotsen en broedende meeuwen. Het zwaarste stuk was de beklimming van een hoge zandduin die helemaal naar de top van het eiland ging. Boven aangekomen kon je de robben al horen en vooral ruiken, maar nog niet zien. Het was even zoeken naar een goed uitzichtpunt, maar van een afstand met verrekijker kun je ze ook goed zien. Het zijn toch erg grappige dieren, die speels in het water dobberen en veel plezier lijken te hebben.

Vandaag gaan we weer verder naar het Tsitsikamma gebied voor een paar dagen. Hier kunnen paardrijden, duiken en misschien wel de hoogste bungeejump van de wereld doen (216 meter). Daar moet ik nog wel even over nadenken, want dat vind ik echt doodeng. Do zei al dat ze het zo doet, als iemand haar maar een duwtje geeft... Ik ben benieuwd.

Groetjes van ons!

Steven en Dominique

  • ongelovelijk by tanja
  • kosten sms by tanja


Home | Features | Sign Up | Contact | Privacy Policy | Terms & Conditions | © 2006 - 2017 TravelJournal.net
Note: Javascript is not active