Travel Journal

verwachtingen en indrukken

(Monday 12 April 2010) by Steven en Dominique
12 april 2010

We hebben nog niet zo lang geleden geschreven maar aangezien we nu in de stad zitten ivm de auto kunnen we maar beter goed gebruik maken van het internet hier.

We doen natuurlijk veel indrukken op en wat valt ons nu het meeste op of wat hadden we wel of niet verwacht?

Tot nu toe moet ik zeggen dat ik het aan de ene kant veel meer ontwikkeld vind dan ik had gedacht, en andersom is eigenlijk ook waar, juist minder ontwikkeld en armer.

Uiteraard zitten we nog niet zo lang in wat ze het 'echte' Afrika noemen en volgens sommigen zijn we daar nog niet eens!!!!. In Zuid Afrika zeggen ze dat Mozambique het echte Afrika is en in Mozambique zeggen ze dat je naar het Noorden van het land moet voor het echte Afrika en dat het hier afgelopen jaren zo veranderd is door de ontwikkeling van toerisme.

Ik had bijvoorbeeld niet verwacht dat er hier zoveel mensen een mobiele telefoon zouden hebben en ik had niet verwacht dat er een 'Shoprite',een soort Albert Heijn, in sommige steden zou zijn met een uitgebreide voorraad van westerse producten tegen westerse prijzen!! Aan de andere kant is er buiten de steden weer bijna niks, wordt alles nog met vuur gedaan, koken en verlichting en er is niet veel te eten. Mensen eten soms alleen maar mielie pap (een witte brei van maismeel). Ik wist niet eens dat je kan overleven van dag in dag uit een beetje maismeel! Lastig te bevatten als je opgegroeid bent met 'de schijf van vijf' en 'twee ons groenten en twee stuks fruit per dag'.

Mijn perceptie verandert ook in de tijd. Toen ik in een van de eerste dorpjes in Mozambique een marktje zag met tomaten en uien en bananen was ik verbaasd en dacht ik wauw, ze hebben groenten en fruit, daar kunnen we lekker wat van maken met pasta en rijst...bij het tweede marktje hadden ze weer tomaten en uien en daarna weer en weer en weer en nu denk ik...aaaarch, wat gaan we daar nu weer van maken???





DSC04375.JPG
















In bepaalde maanden en in bepaalde gebieden hebben ze nog wat andere etenswaren te koop zoals avocados of ananassen (zo zoet heb ik ze nog nooit gegeten in Nederland) of aan zee en bij rivieren vis. In Inhasorro zagen we de vissers hun netten met vis binnen halen, dus daar konden we ook lekker een visje eten..na wat prutswerk om de ingewanden eruit te halen! Het goedkoopst is de vis kopen op het strand, daar staan de vrouwen die het kopen en op de markt weer verkopen. Maar ook de armere mensen komen hier en heel veel kindjes die hopen in het wier dat uit de netten komt een minivisje te vinden die ze gratis mogen hebben.

Op de grote markten in de stad kun je ook geitenvlees kopen...heel herkenbare delen ook, de kopjes of pootjes met hoefjes. Dat proberen we maar even niet...
We willen wel een stukje kip...maar die verkopen ze alleen levend en dan zullen we dat arme beest zelf moeten slachten en dat is toch een beetje tegen onze dierenliefhebbende natuur. Ook het klaarmaken is volgens mij nog lastig...de veren en de ingewanden en de poten en kop....hmmm misschien later nog. Marian...heb je nog tips??

Overigens is de omgang met dieren hier wel een beetje anders dan wij gewend zijn. Veel heeft ook te maken met het feit dat ze geen koelkast hebben en het hier loeiheet is. Je kip of geitje moet dus tot vlak voor die op het vuur gaat levend blijven. Dus dat betekent dat ze de dieren levend vervoeren. Zo kun je je je geitje vastbinden op een plankje en dan op je bagagedrager van je fiets leggen. Of je bindt je geitje aan zijn nek vast aan een stang achterop je vrachtwagen waar wij, achter de vrachtwagen rijdend, aan het oeh en ahhh-en zijn als het geitje bij een pothole op zijn knietjes valt en bovenop de zakken meel geen goede houvast met zijn pootjes kan vinden. Omdat de minibusjes zo vol worden geladen met mensen moet de bagage op het dak, dus ook je levende kippen, gewoon met de pootjes ergens aan vast, hangen ze al fladderend en spartelend met hun kopjes omlaag langs de zijkant van de bus. Op het strand waren kinderen aan het overgooien met een kogelvisje uit de vissersnetten die zich uit verdediging had opgeblazen tot een balletje. Het beestje knalde tegen de grond en ze prikten er met hun vingers in. Ik hoopte maar dat ie dood was! Echter, toen een meisje een takje in zijn bekkie duwde beet ie flink zijn bekkie dicht....hmm, niet dood dus...







DSC04135.JPG







DSC04142.JPG




















Wij betalen overigens op de markt duidelijk een prijs voor blanken. Bij de eerste markt, in een toeristenplaatsje, betaalden we 50 meticais voor een grote tros bananen, ongeveer 1 euro. Gisteren op een meer afgelegen markt vroegen ze 10 meticais...ahah, je moet het even weten maar we worden steeds handiger en weten beter wat iets ongeveer moet kosten. Nouja...gisteren wilde ik op het marktje wel een rol koekjes en vroeg hoeveel het was....15 meticais...wat 30 cent is dus dat vond ik prima want koek is westers en dus duur..... ik gaf hem het geld en toen kreeg ik ook de plastic zak met nog 4 rollen in mijn hand geduwd...ik had ze kennelijk alle 5 gekocht!!! Toch niet helemaal goed ingeschat.
Een wit bolletje kost 1,5 meticais, ongeveer 3 eurocent. Gek idee dat zelfs dat voor sommige mensen niet te betalen is. Brood smaakt overigens naar houtvuur en er zit ook lekker wat zand in voor het krakend effect.

In de steden hebben ze electriciteit, echter heel betrouwbaar is het ook niet. Af en toe valt het weg en dan is de stad pikkedonker! We zijn nu in Beira en overdag ziet de stad er al uit als een hele slechte achterbuurt. Het is vergane glorie, de eens mooie huizen zijn nu spookhuizen, grauw, soms leegstaand met afgebrokkeld beton en vol met rotzooi. Er is geen geld om het op te knappen na jaren van oorlog, overstromingen en aardbevingen. We besloten gisteren dicht bij ons vervallen hotelletje te blijven met eten en daar waren we blij om toen later de stroom weer uitviel.
Op sommige plaatsen hebben ze overdag een generator en op heel veel plaatsen zoals ik al vertelde is er geen stroom.







DSC04179.JPG





DSC04169.JPG

















Omdat we op het platteland ook mobiele telefoons hadden gezien vroeg ik me af hoe ze dat deden zonder stroom... ..maar ze zijn hier echt megacreatief!!! Gewoon een paar van die dikke batterijen op elkaar, bijeengebonden met wat palmblad ofzo, een draadje eraan en het werkt prima!!







DSC04340.JPG













Kindertjes zijn ook zo creatief, bij gebrek aan speelgoed maken ze bijvoorbeeld een auto van blikjes of staaldraadjes met zo'n duwstok eraan...of ze voetballen met een bal gemaakt van een stuk stof met touw eromheen. Ik kende het wel van tv of van foto's. Het voelt zo terug in de tijd.....

We hadden gelezen dat het leuk is om de kinderen hier bijvoorbeeld wat papier en een pen te geven dus we hadden wat potloden, pennen en, ik kon het niet laten, een paar autootjes, rubberen hagedissen en een krokodil die piep zei gekocht.
Nu nog een gelegenheid om het te geven...en ze moeten niet met z'n twintigen zijn want we hebben niet genoeg voor allemaal en we willen dan wel iedereen wat kunnen geven.

Omdat we op onderdelen moesten wachten gingen we een paar dagen naar Gorongosa nationaal park...in de lonely planet stond dat ie open was vanaf 1 april...niet dus!! Het regenseizoen was later dan normaal waardoor er veel wegen nog onder water staan...15 april is de nieuwe openingsdatum :-(. Dan maar door naar het basiskamp op de berg Gorongosa wat 10 kilometer van de asfaltweg af ligt. De eerste keer gaf de GPS aan dat we toch echt over 50 meter naar rechts moesten maar we hadden geen weg gezien. Echter, na nog wat beter kijken vonden we inderdaad iets wat op een pad leek.

Het werd 10 kilometer tussen meters hoog gras, maishalmen en bananenbomen door. Het gaf een beetje het gevoel van een autowasserette zo sloeg alles tegen de ruit en zijkanten van de auto aan.

Als mensen de auto hoorden of zagen aankomen doken ze van schrik het riet in, maar als je dan langskomt en zwaait komt er een grote lach op het geschrokken gezicht en zwaaien ze eigenlijk allemaal terug. Dat is echt zo leuk! Als zo'n vrouw dan weer van alles op haar hoofd draagt, van hout, een teiltje met tomaten, vis of af en toe een koffer met wieltjes, die rollen namelijk toch niet over het zand hier, en je denkt..ohoooh die heeft een zwaar hoofd....komt er nog 1 handje los om naar ons te zwaaien!

Na die 10 kilometer gaf de gps aan dat we er waren...niks te zien behalve twee afdakjes van riet. Gelukkig kwam er gelijk een meneer op ons af, ja hier was het! 1 afdakje was de keuken en trots liet hij ons onder het andere afdakje 1 stoel en een tafel zien. Ik voelde me bijna bezwaard om onze, heerlijk zittende kampeerstoelen uit de auto te halen. Hier hebben we voor het eerst op een houtvuurtje gekookt!






DSC04286.JPG















Verderop een rieten omheininkje met gat...de wc en een omheining zonder iets... de badkamer...maar hier ging hij later een emmer water neerzetten.

Elke beweging van ons werd door vele oogjes gevolgd van kinderen, die soms gewoon brutaal in het zicht en soms achter de bosjes giechelend naar ons zaten te kijken. Dit voelt een beetje raar moet ik zeggen maar voor hun, ze hebben geen tv, computer of speelgoed, is dit natuurlijk fantastisch tijdverdrijf, naar die twee vreemde blanke mensen kijken. Als we opstonden van onze stoelen schrokken ze en hoorde je een geroffel van blote voetjes in het zand als ze wegrenden. Ik liep naar ze toe met de rubberen krokodil, en omdat ze wegrenden ging ik op mijn hurken zitten met uitgestrekte arm met het beestje erin. Heel voorzichtig kwam 1 van de kleinste op me af en pakte tussen twee vingers de krokodil....Waarschijnlijk spelen ze vaker met echte dieren dan met rubberen dus er moest eerst even goed gekeken worden. Daarna bleef het uit de bosjes piepen met heel veel gegiechel erachteraan. Later hebben we nog wat meer weggegeven...echt heerlijk om die blije gezichtjes te zien! Toch ook wel een dilemma want in gebieden waar meer toeristen komen associ�ren de kinderen blanken met rijkedom en met dingen krijgen. Daar bedelen ze en vragen ze om 'sweets' of geld of eten, soms op een best bedreigende manier wat echt niet goed voelt. Snoep geven we sowieso niet omdat ze hier geen tandarts hebben dus daar help je ze niet mee.






DSC04259.JPG

















Die kindjes lopen in kleding die de kleur van de klei heeft aangenomen waar ze op leven. Vaak zijn de T-shirtjes zo versleten dat ze gescheurd zijn en alleen nog met een paar draden aan elkaar hangen. Een Duitse eigenaresse van een hostel (The Pink Papaya) aan wie ik vroeg wat je nu het beste kon geven raadde aan wat t-shirtjes van de markt te halen en wat zakken suiker, rijst of pasta omdat dat meestal te duur is voor ze en voor wat afwisseling op de millie pap zorgt.

Een andere vraag die ik haar stelde was over de toiletten. Zo'n rieten doolhofje met gat in de grond werkt prima maar als er geen toiletpapier is en er ook niet zoals in Indonesi� een bak met water staat, waar vegen ze dan hun billen mee af:-??? Nouja, met hun linkerhand dus en dan ergens naar water om hun hand te wassen, of soms gebruiken ze bladeren.. Nou, ik weet het niet hoor, het blijft een vieze bedoening...vind ik het in Indonesi� toch schoner.
De vrouwen dragen buiten de steden kennelijk toch geen ondergoed onder hun sarong dus die kan iig niet vies worden …






DSC04349.JPG

















De weg terug naar Beira hadden we natuurlijk al eerder gereden en ik merkte dat het dan een stuk makkelijker is omdat je een beetje weet wat er gaat komen wat de weggesteldheid betreft. Je hebt namelijk asfalt in vele gradaties....het kan eruit zien als een prachtige weg (maar dat is uitzondering) of het ziet eruit als een patchwork deken met gaten gevuld in allerlei kleuren beton en asfalt...dit hobbelt en golft gezellig. Het kan er ook uitzien als gatenkaas en dan moet je je goed vasthouden en schud je alle kanten op...zoals iemand zei...dan is het niet meer opletten om om de potholes heen te rijden maar opletten door welke pothole je het beste kan rijden. Op deze wegen is er in het zand naast de weg vaak een nieuwe weg onstaan en is het, vaak erg schuin, rijden op het zand een rustigere en snellere optie dan op de weg.
Dan de meest fnuikende vorm van potholes.... waar we allebei al een paar keer zijn ingestonken. De weg ziet er goed uit...dat andere kleurtje tussen de fietsers en wandelaars op de weg..dat is vast een beetje zand....of een beetje afgebrokkelde weg..en als je het eenmaal goed ziet is het te laat....SUPERDIEPE MEGAGATEN!!! De auto is er een paar keer flink in geknald en gelukkig staat ie hoog op de wielen maar het geeft een flinke klap en daarna kijken we elkaar geschrokken aan en rijd je eerst weer een hele tijd een stuk langzamer (en we gaan al niet vaak boven de 80 km per uur uit). Als deze gaten om de zoveel meter zitten gaan de auto's en vrachtwagens slingerend over de weg waardoor verkeer op de anderen helft soms even moet wachten tot jij jouw auto er langzaam doorheen hebt gemanoeuvreerd. Dit is dan wel weer een leuk gezicht maar opschieten ...ho maar

nu weer wachten op de auto...

zo ziet die er nu uit.....grapje...;-)




DSC04152.JPG

  • nieuwe beroepskeuze by tanja
  • Lovely by Raúl
  • zomaar by peter van oostrum
  • Mooiverhaal by Robert
  • hey by miranda
  • geweldige verhalen by Mathilde


Home | Features | Sign Up | Contact | Privacy Policy | Terms & Conditions | © 2006 - 2017 TravelJournal.net
Note: Javascript is not active