Travel Journal

Zambia

(Thursday 3 June 2010) by Steven en Dominique
Ten eerste wil ik iedereen bedanken die aan me heeft gedacht met mijn verjaardag. Echt heel fijn dat uit het oog niet uit het hart betekent! Ik denk ook vaak aan jullie :-)!

De eerste dag in een nieuw land; Zambia, nu eens niet in het donker???

Op de een of andere manier lukt het ons niet de eerste dag in een nieuw land op tijd (voor donker) bij een overnachtingsplaats aan te komen. In Zuid Afrika kwamen we midden in de nacht op het vliegveld aan. In Lesotho was de weg toch wat slechter dan we dachten en kwamen we net voor donker aan. In Swaziland reden we toch nog maar even verder, want het enige hotel in het plaatsje waar we wilden overnachten was veel te duur... wederom schemer bij aankomst. In Mozambique reden we het plaatsje waar we moesten zijn per ongeluk voorbij en na een uurtje in het donker rijden waren we oh zo blij toch accommodatie te vinden. In Malawi dachten we nog een stukje verderop wel een plekje tegen te komen, wat niet zo was en daarom moesten we toch doorrijden naar Blantyre; je raadt het al, wederom in het donker rijden! Zoals eerder gezegd is rijden in het donker hier echt dramatisch. Ze rijden als gekken, met brakke bussen/vrachtwagens die door overbelading naar een kant overhangen, er is geen straatverlichting, potholes, mensen en vee op de weg en goede bewegwijzering is er niet dus het vinden van accommodatie is dan ook echt geen pretje. Elke keer nemen we ons voor het niet meer te laten gebeuren en zo ook voor Zambia. We waren heerlijk op tijd de grens over. Het was nog even spannend want ze wilden een document hebben van de politie in Zuid Afrika dat we de auto niet in een ander land zouden verkopen. We hadden daar wel over gehoord, maar uiteindelijk zijn we er niet achteraan gegaan omdat de een zei dat het nodig was en de ander van niet. Gelukkig werden we er later toch door gelaten omdat we een verklaring van de vorige eigenaar konden laten zien die ons een kopietje had gegeven. Uiteraard slaat het nergens op om ons, met een verklaring van iemand anders, door te laten maar wij hielden wijselijk onze mond en glimlachten vriendelijk.

De weg was prima dus we zouden ruim op tijd op de plek van bestemming zijn. Na een 40 minuutjes rijden kwamen we erachter dat we de verkeerde weg hadden genomen, de snelweg richting Lusaka ipv de weg naar South Luangwa. Volgens de wegenkaart en volgens de GPS geen probleem want er was nog een afslag naar een andere weg die daar ook uit kwam, zo'n 100 kilometer. Bij de afslag zagen we al dat het geen verharde weg was maar het was pas half 3 dus dat moest nog steeds lukken! Enfin, de weg werd smaller en smaller en steeds minder 'weg'. Totdat je eigenlijk kon zeggen dat de weg weg was. Het was nog een smal wandel/fietspad met hoge begroeiing aan beide zijden van gras en struiken/boompjes. Hahaha, best grappig en we kwamen af en toe leuke hutjes tegen van families die ons heel vreemd aankeken en dan vriendelijk lachten. Omdraaien was geen optie want dan zouden we het zeker niet meer halen en wie weet werd de weg later weer beter. Je weet het niet hier. Naarmate het schuren en piepen van de struiken tegen de auto pijnlijke vormen aan begon te nemen, (dat kon toch niet goed zijn voor de lak!) werd onze stemming wat minder uitgelaten.



DSC05460.JPG













Vooral nadat ik een boomstronk niet zag die de bescherming van de koplamp doorboorde. Een paar mensen die uit het niets leken te komen zeiden dat we beter een stukje om konden rijden. Ik dus door de bosjes achteruit, pfff. Nouja, over een ander paadje gereden en een paar jongens fietsten mee (zij gingen sneller dan wij) om de weg te wijzen. Vervolgens reden we over een stuk modder wat aan het oppervlak gebroken was en er echt heel droog uitzag. We moesten schuin rijden om van alles te ontwijken toen opeens de auto weggleed en we nog veel schever hingen! Na de auto in low gear te hebben gezet bleek dat dat ook niet hielp en we door de bovenlaag in een dikke laag blubber terecht waren gekomen (vertrouw nooit hoe iets eruit ziet is hier een wijze les). Al gauw was er weer een lokale man die wel wilde helpen. Na een paar keer om de auto te zijn gelopen en takken te hebben verzameld en die in de geulen te hebben gelegd, ben ik gaan duwen met deze man en Steef achter het stuur. Na wat heen en weer is het gelukt om eruit te komen. Wat waren we blij! Er kon daar ook geen andere auto komen om ons eruit te trekken dus ik begon me al zorgen te maken hoe dat zou moeten! Mensen die we tegenkwamen vroegen we of dit de juiste weg was en of we erdoor zouden kunnen. Al gauw kwamen we erachter dat we 2 rivieren op ons pad tegen zouden komen en dat de eerste wel zou gaan, maar de tweede...daar waren ze het niet over eens. De een dacht van wel omdat we een goede auto hadden, de ander dacht dat de rivier nog te hoog stond. Nouja, eerst de eerste maar. Dat was een makkie, geen probleem en niet diep. Echter, dit alles maakte dat het nu bijna half 6 was en het begon te schemeren. We konden toch niet in het donker in de tweede rivier vast komen te zitten. De enige oplossing was bij een hutje vragen of we op hun terrein mochten overnachten. Toch weer in het donker!!

De ervaring is wel echt goud waard. Nadat de familie, die op houten krukjes voor hun hutje zat, van de verbazing was bijgekomen dat er een mega auto over een begroeid voetpad aan kwam rijden en ook nog bij hun het terrein op kwam. Hebben we met gebaren duidelijk gemaakt dat we moe waren en wilden slapen. Dat was ok! We hebben de kinderen een bal gegeven en de oma een zak rijst (en de volgende dag nog een klein geldbedrag). Ze zaten wel eersteklas bij het kijken hoe een blank stel een daktent gingen uitvouwen. Na wat overtuigingskracht durfden 2 kinderen ook even in het tentje te zitten.






DSC05448.JPG












DSC05440.JPG













Toen we net onze safaristoeltjes wilden uitvouwen bracht de oma twee houten krukjes en die kun je natuurlijk niet weigeren, dus bleven de stoeltjes toch maar in de auto! Even later kregen we ook nog een minitafeltje en een schaaltje met warm water voor na het eten. We hebben maar niet uitgelegd dat brood niet zo heel erg plakt als je het met je handen eet! Een wc was er niet maar ze gebaarden richting de bosjes en dat gaat ook prima. Eerlijk gezegd is dat een stuk frisser dan de meeste wc's die we hier tegenkomen!! Wij hebben voor het slapen gaan, om 8 uur ofzo, nog even een kaarsje aangestoken een een spelletje bao gespeeld. Voor andere activiteiten hebben we toch echt een zaklamp nodig want donker is hier ook echt donker! Zij gingen op hun gemak koken, (1 pan meelpap) en eten en dat zonder enige verlichting. Ook de kinderen gingen nog door met voetballen terwijl wij, al wilden we het nog zo graag, geen bal meer voor ogen zagen. De volgende ochtend waren er nog wat familieleden bijgekomen die ook wat Engels spraken. Zij hebben een kaart voor ons getekend tot aan de rivier. Dat wil zeggen, een lijn met kronkels die voor heuvels moesten doorgaan, die moesten we maar tellen. De grootste verrassing voor ze waren onze contactlenzen. Wat was dat??!! Erg grappig om te realiseren dat ze dat nog nooit hebben gezien. Na nog even een foto te hebben genomen en beloofd te hebben de foto's op te sturen naar de lokale school die ze dan wel aan hun zou geven, zijn we vertrokken. Overigens vroegen ze op dat moment of we ook de parfum van Steven (die hij voor de grap ook bij hen had opgespoten) en de camera mee wilde sturen want die wilde ze wel hebben!








DSC05450.JPG
















Ik moet zeggen dat ik wel erg nerveus was. Hoe zou de rivier eruit zien en zouden we erdoorheen kunnen want terug was ook een rotstuk! Bovenaan heuvel zeven zagen we de rivier en zijn we uitgestapt om te voet de rivier te verkennen. Het eerste stuk was nat zand, dat moest lukken, dan een stroom ondiep water en dan een stuk behoorlijk diep. We hadden inmiddels weer aandacht getrokken en veel mensen kwamen kijken.







DSC05463.JPG












DSC05469.JPG











Toen we met een paar mensen de beste route hadden uitgestippeld ging Steven de auto eerst op het natte zand zetten om dan de banden een stukje leeg te laten lopen voor meer grip. Langzaam reed hij het heuveltje af en ik filmde (achteraf als alles voorbij is dat altijd leuk om te hebben, toch?), onderaan het heuveltje raakte de voorbanden het natte zand en dat was het dan, we zaten weer vast! Stresss! Weer riet en takken neergelegd en met wat mensen duwen, eerst aan de voorkant, bergop, daarna toch maar aan de achterkant. Ik blijf het een rotgeluid vinden om de auto zo te horen loeien en het wiel dieper en dieper in het zand te zien verdwijnen. De auto is natuurlijk ook super zwaar beladen dus dat duwen helpt ook maar een beetje. Wat was ik weer blij toen de auto toch los kwam! De lokale mensen (die zelf geen auto hebben en geen rijbewijs wisten ons te vertellen dat je continue dezelfde hoeveelheid gas moest geven en in 1 keer door de rivier moest rijden (dat hadden ze vaker gezien). Zo gezegd zo gedaan...en het ging prima en op de film ziet het er eigenlijk best makkelijk uit :-).
Later hoorden we wel dat we waarschijnlijk de eerste auto zijn geweest die door de rivieren zijn gereden na het natte seizoen!

Om heel eerlijk te zijn zijn de diersoorten die we zien in al de landen eigenlijk wel hetzelfde. Misschien een andere soort zebra of een ander soort giraffe, maar voor jullie zal dat niet veel uitmaken. Zo zagen we in Kafue Nationaal park een leeuw met zwarte manen, echt heel mooi! De vegetatie in de verschillende parken is wel anders en voor ons blijft het een avontuur om op zoek te gaan naar de dieren. Ook is ander gedrag weer leuk om te zien. Zo hadden we bij South Luangwa tijdens het ontbijt een olifant op het kampeerterrein. Olifanten slapen eigenlijk maar een uurtje of 3 per dag en blijven daarbij staan, alleen de kleintjes gaan liggen. Tenminste, dat is wat wij ervan wisten. Groot was ook onze verbazing toen dit grote dier door de knie�n ging en onder luid gekraak van de takken op de grond even lekker ging liggen!! Wij stonden dichtbij en konden zijn zware en rustige ademhaling horen. Dat zijn wel de unieke momenten.





DSC05512.JPG














We hadden zelf al leeuwen in het park gezien op afstand, maar hadden gehoord dat de game drives en gidsen hier, behalve heel erg duur, ook erg goed zijn. Dus toch maar een evening drive geboekt (van 16 tot 20 uur) omdat je zelf met je auto na 18 uur het park niet meer in mag. In het begin zagen we bar weinig, dat wil zeggen het wild wat je hier vrij makkelijk en vaak ziet zoals impala's, zebra's, olifanten etc. Maar een half uurtje voordat we uit het park moesten kwamen we 3 leeuwen tegen die een groep impala's omsingelden. Mooi om te zien hoe de gids zijn spotlight telkens weg draait om de leeuw en impala een eerlijke kans te geven en de natuur op zijn beloop te laten. Helaas gingen we er toen snel vandoor omdat een andere 'game' auto verderop 2 hyena's en 2 luipaarden hadden gezien. Daar gingen we al in een sneltreinvaart naar toe, omdat de gids eigenlijk al op de terugweg had moeten zijn en deze dieren juist verder in het park zaten. Toen we deze dieren hadden gezien reed hij via dezelfde weg terug en zagen we meerdere game auto's nog bij de leeuwen staan die wij als eerste hadden gezien. Nu zagen we de leeuwen om de auto's heen lopen en de gids trapte het gas behoorlijk in om ons ook nog even te laten kijken. Een leeuwin liep op 1,5 meter langs ons en omdat je in een open auto zit is dat best spannend! Enfin, ik ben blij dat ik op de weg het park uit niet uit de auto ben gevallen zo hard reed hij.









DSC05872.JPG












Pfff, genoeg adrenaline maar ook het gevoel niet rustig te hebben kunnen kijken omdat we alles in het laatste half uur zagen en de grote vraag blijft of dit nu echt de manier is waarop we met de wilde dieren om moeten gaan.

Hierna gingen we een dag en nacht doorbrengen in een dorpje in de buurt. Het zou niet zo ver weg zijn maar het vinden van het juiste zandpad en de auto weer tussen de diepe geulen en hobbels en bobbels doorsturen koste toch heel wat tijd. Wel heel grappig hoe mensen je hier de weg uitleggen...bij de eerste Baobab boom naar links en bij de Mopane boom naar rechts en dan bij die grote baobab weer naar links....jaja, bordjes zouden soms ook handig zijn. Zeker als de weg dan nog vele andere splitsingen heeft waar niks over wordt gezegd. Vaak is het zo dat de wegen dan wel bij hetzelfde uitkomen maar dat in het regenseizoen 1 route niet meer begaanbaar is en dan lopen/fietsen/rijden de mensen gewoon om het slechte stuk heen wat dan weer een nieuw paadje vormt.

Eenmaal in het dorpje werden we naar de school verwezen waar de hoofdmeester ons wel zou begroeten. Dat was ook zo en het was erg interessant om meer over het lessysteem te horen. Jammer dat de kinderen vakantie hadden want we hadden graag een lesje bijgewoond. Ongelofelijk hoeveel kinderen (klassen bestaan uit zo'n 55 kinderen) in die kleine lokaaltjes kunnen en zitplaatsen zijn er lang niet voor iedereen! Aangezien er ook nog eens veel te weinig leraren zijn, komen de kinderen in shifts naar school. Helaas moeten de meisjes ook nog alle huishoudelijke taken op zich nemen zoals water halen, koken, de pannen schrobben en het zand vegen. Als de jongens opstaan kunnen ze dan eten en lopen ze samen met de meisjes naar school. Echter, eenmaal op school zijn de meisjes erg moe en vallen soms in slaap. Het slagingspercentage van de meisjes ligt hierdoor ook veel lager dan dat van de jongens. De meisjes moeten later toch gewoon trouwen, kinderen krijgen en voor het gezin zorgen, dus aan scholing van de meisjes wordt ook minder belang gehecht.
Ik was nieuwsgierig hoe partners elkaar uitzoeken, omdat hier je wereldje toch veel kleiner is.
Een man vraagt in zijn eigen dorp of in een aanliggend dorp aan wat mensen wat een goede vrouw is. Als hij dan hoort over een bepaalde vrouw gaat hij aan zijn opa en oma vragen of zij aan haar familie willen vragen of hij met haar mag trouwen. Als dat mag, trouwen ze en woont hij een jaar bij de familie van zijn vrouw, want dan kan haar moeder uitleg geven over haar dochter mocht ze zich in het begin nog anders voordoen dan ze echt is (tja, dat zou ik ook doen, die man is tenslotte nog een vreemde voor je!). Daarna wonen ze een jaar bij zijn familie en kan zij vragen stellen aan zijn ouders. Toen ik vroeg of het dan echte liefde is gaven ze niet echt antwoord. Even later hadden ze het over het scheiden van je vrouw en dat je daar een goede reden voor moest hebben, anders werd het niet toegestaan. Toen ik vroeg of 'niet meer houden van' een goede reden is zeiden ze stellig nee. Wel een goede reden is bijvoorbeeld als ze slordig is of het eten niet op tijd klaar heeft. Als je niet van je vrouw af kan of wil kan je uiteraard wel een andere erbij trouwen. Tja...hoeveel vrouwen in Nederland zouden zich hier nog in kunnen vinden?? Aangezien bij ons eigenlijk iedereen voor zichzelf kan zorgen is liefde het belangrijkste geworden. Denk dat dat vroeger ook wel anders was.

Overdag zijn we bij een aantal families lang geweest, vooral de kinderen zijn weer super vrolijk en enthousiast!


DSC06162.JPG




DSC06148.JPG







DSC06126.JPG




























Iedere familie hier verbouwt wat mais voor eigen gebruik. Echter, de olifanten vinden dat ook erg lekker. Je begrijpt dat het vreselijk is voor zo'n familie als hun kleine veldje wordt platgetrapt en leeggegeten door een kudde olifanten. Als de olifanten 's nachts komen proberen ze ze met z'n allen te verjagen door met lepels op hun metalen etensbordjes te slaan. Dit geluid zal ik nooit vergeten. Beangstigend idee hoe ze het tegen die kolossen opnemen in het donker.

Iets waar ik me niet zo in kan vinden hier is dat ik soms het idee heb dat ik niet besta! De mannen komen naar Steven en zeggen 'hey boss' of 'hey friend' of 'hey sir', geven hem een hand en beginnen een gesprek. Al die tijd sta ik er gewoon naast. Vaak zegt Steven �n dit is Dominique waarna ze me schichtig even aankijken. Als Steven er niet is en ze willen iets vragen dan kan dat niet aan mij, maar moeten ze Steven hebben. Ik heb er wel een paar keer dankbaar gebruik van gemaakt. Als ze bijvoorbeeld komen bedelen en Steven is er even niet dan zeg ik gewoon 'sorry, boss is not here'. Hihihi...maarja, leuk is anders.

Bedelen is hier kennelijk niet alleen voor de mensen zonder werk of kinderen. Soms worden we op een dag wel meerdere malen door de politie gestopt. Routine is dat we even snel alle eetwaren bedekken, en luxe artikelen als ipod en gps even wegleggen. Als we dan gestopt zijn willen ze weten waar je vandaan komt en dan komen de vragen. 'What did you bring for me from The Netherlands?' of 'what can you do for me?' Wij blijven net doen of we het niet begrijpen en zeggen...oh, we are traveling already for a long time, so anything from the Netherlands would be bad by now :-) ! Of, we bring you joy, a smile, love, tourism in your country etc. Meestal moeten ze lachen en soms vragen ze nog direct, 'do you have a drink for me?'. Maar daar zeggen we, nee sorry op en dan mogen we gaan. Eigenlijk is dit ook bedelen en we zijn blij dat we nog nooit iets hebben gegeven of in de situatie terecht zijn gekomen dat je iets moet geven omdat ze anders je rijbewijs niet teruggeven ofzo.

Andere mensen vragen om je shirt of de schoenen die je aan hebt, maar dan zeggen we ook altijd dat we die nodig hebben. Je kan kleding wel gebruiken als betaalmiddel voor bijvoorbeeld souvenirs. Aan het einde van onze reis geven we wel onze kleding weg aan een goed doel en we gaan in Nederland ook wat kleding verzamelen om naar het dorpje te sturen waar we zijn geweest.

Verwachtingen
Ik blijf het een uitdaging vinden om mijn verwachtingen los te laten. Als iets totaal vreemd is en ik niet weet wat ik moet verwachten dan blijkt het vaak een super positieve ervaring en als ik verwachtingen heb dan valt het vaak tegen.
Als ik bijvoorbeeld een maaltijd krijg met mieliemeel en chiwawa (nee, gelukkig niet een klein hondje maar pompoenbladeren) dan smaakt het heerlijk. Als er ergens iets op de menukaart staat wat je kent, wat hier meestal bijvoorbeeld frietjes is met kip, dan denk ik te weten wat ik krijg en hoe het smaakt (lekkere knapperige frietjes en een kipfilet?). Als je dan glazige vette, net 1 minuut in het vet gelegen, friet krijgt en eenvierde kip met meer bot en andere onderdelen dan vlees, dan valt dat toch tegen.
Verder hebben we verwachtingen gebaseerd op wat er in de Lonely Planet staat. De veranderingen gaan hier echter snel, prijzen zijn bijna altijd hoger dan in de LP (soms het driedubbele), campings die eens mooi zijn geweest nu vervallen, restaurants die niet meer bestaan, supermarkten die leeg zijn etc. Of je ziet opeens kaas liggen in een supermarktje...lekker!! maar zo gauw je hem oppakt val je bijna om van de stank en moet je 10x je handen wassen om de geur er een beetje af te krijgen.
Of, als je zin hebt in een warme douche en ze zeggen dat het er warm water is......maar vandaag even niet want de benzine voor de pomp is op of er is niemand om het vuur aan te maken. Of, als je een internetcaf� in loopt en je hoort dat de stad al twee dagen geen internet heeft en ze weten ook niet wanneer weer wel. Of, als je een simkaartje koopt voor je telefoon en die vervolgens aangeeft dat je sms is verstuurd, maar er is geen ontvanger in Nederland is die hem krijgt! Of, je een keertje lekker binnen wil slapen in plaats van in de tent en je dan hoopt op een schoon bed en schone douche. Als je dan ergens gaat kijken en wat je ziet is te vies voor woorden, bedden die al ver doorgezakt zijn zonder dat je op de matras ligt, lakens met gaten en wc's/douches die meestal niet werken, zodat je met emmers water nog wat probeert weg te spoelen. Dus, zucht, nee, dan toch weer liever ons daktentje!

Allemaal dingen waar je een verwachting hebt naar Nederlandse standaard. Als we ergens in de bush zijn zonder wc, internet en telefoonbereik redden we ons prima en hebben we het erg naar ons zin, zonder verwachtingen en teleurstellingen.

Dit alles is echter AFRIKA!

We zijn nu 145 dagen weg waarvan we de eerste 15 geen auto hadden en niet in een tent konden slapen. Daarna hebben we van de 130 dagen, 19 dagen binnen geslapen. Hiervan zijn de meeste nood, dat wil zeggen dat we in de stad moesten zijn om de auto naar de garage te brengen en er geen camping in de buurt is of omdat het laat en donker is en we op de eerste beste mogelijkheid stoppen. De meeste van deze binnenlocaties waren geen pretje, want maar 3 locaties waren schoon en leuk om in te verblijven.

Steef schrijft nog een stukje over Zimbabwe waar we nu in Victoria Falls zijn aangekomen en ons aan het voorbereiden zijn op onze vakantie van 2 weken in Nederland om de trouwerij van de zus van Steven bij te wonen. Na de trouwerij gaan we nog twee maanden terug om het stuk Botswana en Namibie te rijden. De geplande einddatum van onze reis is daardoor 16 augustus.

Sommigen van jullie zullen we dus snel zien, anderen pas weer in augustus/september.

Heel veel liefs,
Dominique en Steven

  • mooie verhalen by tanja
  • bijna (even) thuis by Hellen


Home | Features | Sign Up | Contact | Privacy Policy | Terms & Conditions | © 2006 - 2017 TravelJournal.net
Note: Javascript is not active